Jeanette Haugvik

Denne bloggen tek sikte på å snakka høgt om det andre ikkje vil prate om. Målet er å ufarleggjera og opplysa om psykisk helse. Har sjølv jobba meg gjennom eteforstyrringar og depresjon. Skriv ellers om jentene mine, sambuarlivet og studentlivet.

På sidelinja, Henrik sin versjon

  • Publisert: 15.08.2017, 10:03
  • Kategori: Blogg
  • Livet kan bli snudd på hovudet kortid som helst. Det har me som ein familie fått opplevd no.
    Dette er mi oppleving av det heile, som far, støtteapparat og lagspelar.

    Eg hadde aldri i min villaste fantasi trudd det skulle bli som det blei, at Vilje skulle bli fødd så mykje for tidelig. Jeanette har så lenge eg har kjent ho, vert "litt hysterisk" og til tider hypokonder. Eg kallar ho bare for "Google-legen".
    Det var derfor eg faktisk skjønte at noko var alvorleg då vatnet gjekk, sjølv om det ikkje var i den mengden det skal vera.
    Ho var i sjokk og kanskje i litt fornektelse på at dette var fødselen som var starta.

    Eg ringde legevakten, samtidig som eg gjekk fram og tilbake på golvet. Eg kjende adrenalinet pumpa. Eg såg Jeanette vart redd, og det var då eg tok rolla som støtteapparat.
    Ambulansen kom, ho måtte gå opp trappa sjølv, ungane fekk ein kjapt dikta historie om låsing i ryggen, og mormor kom og tok seg av dei.

    I ambulansen kom redselen, Jeanette trudde det skulle gå gale, og prøvde det ho kunne å forberede seg på det verste.
    Eg følte eg måtte vera optimisten. Alt skulle ordne seg, og dei skulle klare å stoppe fødselen. Me kom til Stord sjukehus, dei var stressa. Satt ei modningssprøyte og noko for å stoppa fødselen. Me skulle til Haukeland. Me skulle køyre ambulanse. Eg har aldri kjend på så mange følelsar på ein gong før. Me lo, me grein, eg sang, me var heilt stille, men det einaste eg tenkte var: "Dette skal gå bra. Jeanette er den sterkaste eg har møtt, og Vilje skal ligge trygt i magen eit par månedar til."

    Me ankom kvinneklinikken i Bergen på natta, og der var det meir trygghetsfølelse med ein gang. Me blei møtt av ei ung sjukepleiar, som var rolig og sa Jeanette kunne gå, og ho kunne egentlig kjenne på det sjølv om kva som var greit og ikkje. Fødselen var stoppa, for no.
    I heile 8 dagar faktisk. Eg gjekk for å sjå fotball kamp hos ein venn, Jeanette skulle skrive eksamen. Då skjedde det ting, ho ringte og sa ho hadde vondt i magen, og eg tenkte at det bare var murring, så eg ville sjå siste rest av kampen. Eg kom til sjukehushotellet og det hadde ikkje gidd seg. Ho låg den natta med rier, og om morningen gjekk me ned til føden. Ho hadde fått betennelse, og Vilje måtte ut.

    Me satt alle å håpte på at det skulle gå greit, og at fødselen skulle vera vanleg. Det blei den ikkje, me måtte gjera oss klare til keisersnitt. Jeanette hadde verken forberedt seg mentalt for vanleg fødsel, og vertfall ikkje til eit våkent keisersnitt. Eg fekk legefrakk, hårnett og munnbinn, følte meg som ein av dei fra Grey's Anatomy. Måtte spise skjeve og drikke saft, så ikkje eg skulle besvime inne på operasjonsstua. Medan dette skjedde, var Jeanette der inne og blei klargjort til operasjon.

    Eg tok på meg finstasen og gjekk inn. Eg såg Jeanette, ho låg nesten korsfesta. Med eit forheng som skjulte alt fra brystet og ned. Ho skalv, og frøys. Hakka tenner, og ville at alt skulle gå over. Det var rett og slett jævligt å sjå. Eg følte eg måtte vera sterk til dette var over. Sjølv om eg eigentleg bare ville skrika, grina og fortella kor urettferdig alt dette var. Kvifor skulle all elendighet komme til ho? Kvifor skulle ikkje ho få fred? Hadde ho ikkje hatt nok før ho møtte meg?

    Eg satt der å holdt på tårene så godt det lot seg gjera, og plutselig kom dei fram frå duken, med noko som ligna ein fuglunge. Det var Vilje. Jeanette sa eg skulle følga etter dei, og det gjorde eg. Då knakk eg. Eg har aldri sett noko så lite og skjørt. Korleis skulle dette gå? Legen pakka Vilje inn i plastfolie, for å holde varmen. Alt var heilt surrealistisk. Han tok ho med inn til Jeanette, som blei sydd igjen. Ho fekk kyssa på ho, og føla litt nærhet før Vilje måtte få ned slangen til oksygenhjelpen.

    Vilje blei sendt avgårde til Marie Joys hus, og me var fortsatt i operasjonssalen. Eg satt med Jeanette til ho var sydd igjen, og så gjekk eg til Vilje i eit anna bygg. Då eg kom fram til Vilje, så knakk eg saman, eg grein, og visste ikkje korleis dette skulle gå. Ei så lita jente, med slangar øve alt. Kvar ein lyd fra monitoren gjorde at hjarta hoppa. Eg var livredd.

  • Publisert: 15.08.2017, 10:03
  • Kategori: Blogg
  • 0 kommentarer
  • Barn i magen

  • Publisert: 14.08.2017, 14:54
  • Kategori: Blogg
  • Nei, eg er ikkje gravid igjen, men eg må berre få ut nokre tankar om det å føda for tideleg.

    Med fare for å høyra sytete ut, så er saken den at eg ofte er skikkelig trist for at eg ikkje fekk gått svangerskapet heilt ut i 40 veker. Eg veit dei fleste gravide er drittlei på slutten og berre vil ha poden ut, men slik var det ikkje for meg, og ikkje fekk eg sjans til å bli lei heller.

    Eg er av dei som elskar å gå gravid! Eg storkoser meg, sjølv om Henrik nok vil sei at eg stort sett klaga, hehe.. Men eg elsker å kjenna babyen leva og vokse i magen, og eg elsker korleis kroppen min klarar å romma dette livet. Eg synes det er så fantastisk og fascinerande! Det gjer meg lite å legga på meg, for eg føler meg berre ekstra kvinneleg og fresh!

    Ventetida synes eg er så spesiell.. Å lura på kven som kjem, kven babyen blir lik på, og kjensla når ein får babyen på brystet for fyrste gong. Dette gjekk tapt denne gong.. og på ein måte er det ein liten sorg, sjølv om eg er så glad for at alt gjekk så bra når me fyrst fekk ein prematur baby.

    Sjølv om me har 4 fine og friske born synes eg det er trist at eg ikkje skal gå gravid att. For det fyrste er det ikkje aktuelt, og for det andre trur eg ikkje kroppen min hadde klart det. Ikkje berre har eg kjørt den gjennom 15 år med sjukdom, men eg har også operert livmorshalsen 4 gonger..

    Så,føremålet med dette innlegget var ikkje berre å klaga meg litt, men å oppfordra alle jenter til å vera snill med kroppen sin. Gi den den næringa og omsorgen den treng, samt ta celleprøver hyppig! Plutselig er det du som er i same situasjon fordi kroppen din er utslitt, og det er ikkje å anbefale. Vær glad i deg sjølv og respekter kroppen din.

    -Jea

  • Publisert: 14.08.2017, 14:54
  • Kategori: Blogg
  • 2 kommentarer
  • Vesle venn

  • Publisert: 13.08.2017, 18:18
  • Kategori: Blogg
  • I natt fekk eg ikkje sove. Eg låg berre og såg på deg, og tenkte kor uendeleg heldig me er som får ha deg hos oss. I bakhovudet surra Selmas song, songen eg spela om att og om att då du var på sjukehuset, og ba om at du blei sterkare.

    Eg trur ikkje det har gått opp for meg før no, kor lita og skjør du var. Som ein liten blome i vinterland. Time etter time satt me og såg på deg, haldt deg i handa, og låg deg på brystet vårt.
    Kvar morgon var eg så redd for å få beskjed om at du ikkje klarte meir.

    Ville me få deg med heim att? Ville me få sjå deg vakse opp? Var du babyen min, bak maska, leidningane og monitoren? Kven var du? Kven blei eg?

    Selmas song gav meg styrke. Selmas song blei din song, og den er det enda.

    Lengta du vekk frå det store og tomme og grå
    Vegen er lang men eg veit at du orka å gå
    Inni deg brenn det ei stjerne så sterk og klar
    I lyset fra den skal du finne tilbake til det som var

    Regndråper faller og faller tar fargene bort
    Du er uendelig liten men håpet er stort
    Eg høyrer til deg og sånn vil det alltid bli
    Eg drøymer at snart er du her og legg handa di trygt i mi

    Lag deg ein veg
    Så du kan komme heim til meg
    Og høyr på min sang
    Snart er du varm
    Du kan få sovne i min favn <3

  • Publisert: 13.08.2017, 18:18
  • Kategori: Blogg
  • 2 kommentarer
  • Ta ein sjans!

  • Publisert: 10.08.2017, 11:49
  • Kategori: Blogg
  • I dag vil eg dela dette diktet med dåke. Eg elsker det, og det får meg alltid til å tenka.

    Å risikere

    Å le er å risikere å bli tatt for å være dum.

    Å gråte er å risikere å bli oppfattt som sentimental.

    Å komme en annen i møte er å risikere å bli involvert.

    Å vise følelser er å risikere å blottstille sitt egentlige jeg.

    Å gi uttrykk for sine ideer, sine drømmer, er å risikere å tape ansikt.

    Å gi kjærlighet er å risikere å ikke få noe igjen.

    Å leve er å risikere å dø.

    Å håpe er å risikerer fortvilelse.

    Men du må risikere noe, for den største faren er å ikke risikere.
    Den personen som ike risikerer, gjør ingen ting, har ingen ting,
    er ingen ting. Han kan kanskje unngå lidelse og sorg, men han kan
    slett ikke forandre seg, føle, vokse, elske -leve.
    Lenket til sine holdninger er han en slave, han har forspilt friheten.
    Bare en person som risikerer er fri.

    - Hugh Prather

    Risikerer du?

    - Jea

  • Publisert: 10.08.2017, 11:49
  • Kategori: Blogg
  • 2 kommentarer
  • Kos og kaos

  • Publisert: 03.08.2017, 20:00
  • Kategori: prematur
  • Då har me vore heime frå sjukehuset i litt over 3 veker, og eg må sei det går overraskande bra med Vilje og oss. I dag er ho 12 veker, har runda 3 kg og er nesten ein gyllen halvmeter lang ;)

    Ho et godt og søv mykje, og grin lite. Ho er også lik systrene sine, og vil helst kose heile tida. Favorittplassen er på brystet til pappa, uten tvil.

    Me har fått ein mjuk overgang heime, då dei to andre jentene har vore på ferie hos far sin. Kjenner eg er meir enn klar for å få dei heim i morgon!

    Ellers flyr dagane i kontroll på Haugesund sjukehus, helsesøster og fysioterapaut. Ein gong i veka må vesla sjekka synet, då ho har større risiko for å bli blind. Dei er litt usikre på det høgre auga hennar, men om noko utvikler seg så vert det operasjon på Haukeland. Me er heilt avslappa til dette, då synstap på eit auga er det minste ho kunne fått, ting kunne vore så mykje verre og me kjenner oss uansett så  ekstremt heldige.

    Ellers så held me jo på å pussa opp huset då.. Det var jo virkelig lurt å gjera samstundes som å få ein liten baby.. haha.. men det går egentlig greit! Me gjer faktisk det meste sjølv, Noko som vises på tapeten i stova, der halvparten av lengdene er opp-ned.. Men det er jo ein viss sjarm over det, eller? ;) Eg likar vert fall mestringskjensla eg får ved å skapa noko nytt, og er ikkje redd for å ta i eit tak.

    Her ser du feks toalettet eg mala på 2 timar! Skal snekre nokre hyller og lage eigen såpedispenser sjølv etter kvart. Dersom det er av interesse å lesa meir om vårt oppussingsprosjekt, så legg att ein kommentar :)

    Det var kort oppsummert korleis dagane er, her går det i kos og kaos, og eg elskar det!

    Ha ein nydelig kveld vidare, og takk som les og heier på oss :)

  • Publisert: 03.08.2017, 20:00
  • Kategori: prematur
  • 5 kommentarer
  • hits