Jeanette Haugvik

Denne bloggen tek sikte på å snakka høgt om det andre ikkje vil prate om. Målet er å ufarleggjera og opplysa om psykisk helse. Har sjølv jobba meg gjennom eteforstyrringar og depresjon. Skriv ellers om jentene mine, sambuarlivet og studentlivet.

Me too

  • Publisert: 18.10.2017, 07:53
  • Kategori: Blogg
  • #metoo sprer seg som ild i tørt gras på sosiale medier desse dagar. Det har blitt eit kampord, og tanken bak det er at om alle dei som har blitt seksuelt trakassert, valdtatt, misbrukt o.l skriver #metoo på statusen sin, så vil ein sjå omfanget av kor ille det er.

    Og det er ille.

    Det er skikkelig ille å sjå og lesa om alle som har fått grensene sine tråkka over. For dei som ikkje har erfart noko liknande, så kjenner du gjerne nokon som har gjort det. Sjølv kan eg telja på to nevar kor mange eg veit om som har blitt valdtatt. Men det som er skikkelig ille, er alle som ikkje våga fortelja om kva dei har opplevd. Det er skikkelig ille at så mange går med skammen aleina. Det er skikkelig ille at så mange grisar får gå fri.

    Eg vonar foreldre og lærarar drar denne emneknaggen vidare, og snakkar høgt om overgrep og valdtekt. Eg vonar grisar som trør øver grenser skjemst seg ihjel. Eg vonar fleire som har opplevd desse tinga, kjenner seg trygge nok til å varsla. Til å namngi. Til å ta makta over seg sjølv tilbake. Eg vonar at all skam og skuldkjensle hos dei fornærma vert svekka, for det er ikkje hos dei skammen skal ligga. Det er hos grisane, sjølv om grisar neppe kan skamma seg.

    Og mest av alt, så ber eg om eit betre system for rapportering av valdtekt, og om eit rettsystem som trur på alle, alle dei fornærma jenter og menn. Eg trur det einaste som skal til for å få ned statistikken, er ein dom som svir så grådig på pungen til grisane, slik at ikkje dei eller andre grisar vågar gjera slikt igjen. Om ikkje ein blir trudd, om ikkje den mistenkte får sin straff, så er det etter mitt syn - systemet som valdtar på nytt.

    Og ja.
    #metoo , tre gonger.

    #overgrep #voldtekt #skam

  • Publisert: 18.10.2017, 07:53
  • Kategori: Blogg
  • 0 kommentarer
  • Kaosdag

  • Publisert: 17.10.2017, 11:44
  • Kategori: Blogg
  • I dag var ein slik morgon der alt berre skulle slå feil. Stod opp før 7 for å gjera klar niste, koke havregraut, stelle Tuppen og Lillemor. Henrik skulle på skulen, og Vesla og eg på Helsestasjonen. Henrik hadde ikkje dusja etter kamp i går, så då måtte jo han det i dag tidleg, så eg stod der aleine med 3 unger,lettare stressa.
    Heiv oss i bilen alle saman, då eg innser at eg ikkje har fjerna gårsdagens sminke eller børsta håret. Fresh husmor!

    I bilen byrjar det gå opp for Henrik at eg er gretten, så han drar fram esset sitt, og stopper for å gi meg livsnødvendig proviant. Han kjenner meg han der altså!

    Då alle er avlevert, tenker eg at eg og V kan gjera litt yoga på treningsstudioet før helsestasjonen. Det gjekk diverre ikkje, då det var aaalt for høg musikk der, og Vesla er lydsensitiv.. Det heile toppa seg då eg holdt på å køyra av vegen fordi det låg ein død katt midt i vegbanen på E39. Kven køyrer over ein katt utan å gjer noko med det?? Eg fekk vert fall ringt politiet. Aner ikkje om det var rett instans, men 20 min etterpå var katten vert fall fjerna.

    Etter helsestasjonen var det lunsj i bilen med ei venninne, før eg no skal henta jentene, så henta Henrik for me skal i parterapi. Så er det å slenga i oss nokre pølser til middag (supermum slår til), før begge jentene skal på dans, deretter kino i kveld med Lillemor. Hjelpes, det er travelt med familielivet!

    Korleis får du kabalen til å gå opp? Gi meg gjerne tips! Og til alle aleinemødre eller damer med menn i olja, eg hyller dåke!

    -Jeanette

  • Publisert: 17.10.2017, 11:44
  • Kategori: Blogg
  • 2 kommentarer
  • Dåp overstått

  • Publisert: 16.10.2017, 12:28
  • Kategori: Blogg
  • Då har fine jenta vår blitt døpt, og me hadde ei fin, men uhøgtidleg feiring av snuppa vår med den flotte familien vår.

    Henrik og eg likar det enkelt me!
    Me bestemte oss for å laga heimelaga betasuppa, sjøl om enkelte meinte den kunne bli dårlig av å stå natta over. Heldige var me då ei lokal og kyndig dame (Elisabeth ) tilbudte seg å koke suppa opp og ha den på kjøl for oss. Jaggu leverte ho den på døra også, slike frivillige tenester er gull verdt! Den var kanongod! Rundstykker baka eg sjølv etter oppskrift i familien på bonusmor si side.

    Dåpskaka laga datter til søskenbarnet til Henrik. Fantastisk fin og god! Eg sendte ho berre eit bilde av kva eg ville ha, så fiksa ho. Tusen takk Malin!

    Sjølve festen hadde me på ein ungdomsskule. Enkelt og greit, men blei koselig med litt enkel pynting altså. Det meste hadde eg bestilt frå ebay, trur det kosta meg 30 kr totalt. Legg igjen kommentar om du vil ha link. Legg merke til årstallet! Seier litt om kor vims eg er.. #tidsmaskin

    Dåpslua og dåpsantrekket strikka eg sjølv, og angrar ikkje på det. Syns vesla blei riktig så søt i det!

    Etter middagen holdt eg ein tale og viste bilder frå den tida me hadde på sjukehuset og fram til no. Eg blei så rørt over at andre blei rørt. Takksam for at me har så fine folk rundt oss!

    Treng vell ikkje seia at eg glømte dåpskjolen heime, men det løyste seg det også. Tusen takk til alle for ein nydelig dag!

    #dåp #dåpspynt #dåpskake #strikking #diy

  • Publisert: 16.10.2017, 12:28
  • Kategori: Blogg
  • 5 kommentarer
  • På sidelinja, Henrik sin versjon

  • Publisert: 15.08.2017, 10:03
  • Kategori: Blogg
  • Livet kan bli snudd på hovudet kortid som helst. Det har me som ein familie fått opplevd no.
    Dette er mi oppleving av det heile, som far, støtteapparat og lagspelar.

    Eg hadde aldri i min villaste fantasi trudd det skulle bli som det blei, at Vilje skulle bli fødd så mykje for tidelig. Jeanette har så lenge eg har kjent ho, vert "litt hysterisk" og til tider hypokonder. Eg kallar ho bare for "Google-legen".
    Det var derfor eg faktisk skjønte at noko var alvorleg då vatnet gjekk, sjølv om det ikkje var i den mengden det skal vera.
    Ho var i sjokk og kanskje i litt fornektelse på at dette var fødselen som var starta.

    Eg ringde legevakten, samtidig som eg gjekk fram og tilbake på golvet. Eg kjende adrenalinet pumpa. Eg såg Jeanette vart redd, og det var då eg tok rolla som støtteapparat.
    Ambulansen kom, ho måtte gå opp trappa sjølv, ungane fekk ein kjapt dikta historie om låsing i ryggen, og mormor kom og tok seg av dei.

    I ambulansen kom redselen, Jeanette trudde det skulle gå gale, og prøvde det ho kunne å forberede seg på det verste.
    Eg følte eg måtte vera optimisten. Alt skulle ordne seg, og dei skulle klare å stoppe fødselen. Me kom til Stord sjukehus, dei var stressa. Satt ei modningssprøyte og noko for å stoppa fødselen. Me skulle til Haukeland. Me skulle køyre ambulanse. Eg har aldri kjend på så mange følelsar på ein gong før. Me lo, me grein, eg sang, me var heilt stille, men det einaste eg tenkte var: "Dette skal gå bra. Jeanette er den sterkaste eg har møtt, og Vilje skal ligge trygt i magen eit par månedar til."

    Me ankom kvinneklinikken i Bergen på natta, og der var det meir trygghetsfølelse med ein gang. Me blei møtt av ei ung sjukepleiar, som var rolig og sa Jeanette kunne gå, og ho kunne egentlig kjenne på det sjølv om kva som var greit og ikkje. Fødselen var stoppa, for no.
    I heile 8 dagar faktisk. Eg gjekk for å sjå fotball kamp hos ein venn, Jeanette skulle skrive eksamen. Då skjedde det ting, ho ringte og sa ho hadde vondt i magen, og eg tenkte at det bare var murring, så eg ville sjå siste rest av kampen. Eg kom til sjukehushotellet og det hadde ikkje gidd seg. Ho låg den natta med rier, og om morningen gjekk me ned til føden. Ho hadde fått betennelse, og Vilje måtte ut.

    Me satt alle å håpte på at det skulle gå greit, og at fødselen skulle vera vanleg. Det blei den ikkje, me måtte gjera oss klare til keisersnitt. Jeanette hadde verken forberedt seg mentalt for vanleg fødsel, og vertfall ikkje til eit våkent keisersnitt. Eg fekk legefrakk, hårnett og munnbinn, følte meg som ein av dei fra Grey's Anatomy. Måtte spise skjeve og drikke saft, så ikkje eg skulle besvime inne på operasjonsstua. Medan dette skjedde, var Jeanette der inne og blei klargjort til operasjon.

    Eg tok på meg finstasen og gjekk inn. Eg såg Jeanette, ho låg nesten korsfesta. Med eit forheng som skjulte alt fra brystet og ned. Ho skalv, og frøys. Hakka tenner, og ville at alt skulle gå over. Det var rett og slett jævligt å sjå. Eg følte eg måtte vera sterk til dette var over. Sjølv om eg eigentleg bare ville skrika, grina og fortella kor urettferdig alt dette var. Kvifor skulle all elendighet komme til ho? Kvifor skulle ikkje ho få fred? Hadde ho ikkje hatt nok før ho møtte meg?

    Eg satt der å holdt på tårene så godt det lot seg gjera, og plutselig kom dei fram frå duken, med noko som ligna ein fuglunge. Det var Vilje. Jeanette sa eg skulle følga etter dei, og det gjorde eg. Då knakk eg. Eg har aldri sett noko så lite og skjørt. Korleis skulle dette gå? Legen pakka Vilje inn i plastfolie, for å holde varmen. Alt var heilt surrealistisk. Han tok ho med inn til Jeanette, som blei sydd igjen. Ho fekk kyssa på ho, og føla litt nærhet før Vilje måtte få ned slangen til oksygenhjelpen.

    Vilje blei sendt avgårde til Marie Joys hus, og me var fortsatt i operasjonssalen. Eg satt med Jeanette til ho var sydd igjen, og så gjekk eg til Vilje i eit anna bygg. Då eg kom fram til Vilje, så knakk eg saman, eg grein, og visste ikkje korleis dette skulle gå. Ei så lita jente, med slangar øve alt. Kvar ein lyd fra monitoren gjorde at hjarta hoppa. Eg var livredd.

  • Publisert: 15.08.2017, 10:03
  • Kategori: Blogg
  • 0 kommentarer
  • Barn i magen

  • Publisert: 14.08.2017, 14:54
  • Kategori: Blogg
  • Nei, eg er ikkje gravid igjen, men eg må berre få ut nokre tankar om det å føda for tideleg.

    Med fare for å høyra sytete ut, så er saken den at eg ofte er skikkelig trist for at eg ikkje fekk gått svangerskapet heilt ut i 40 veker. Eg veit dei fleste gravide er drittlei på slutten og berre vil ha poden ut, men slik var det ikkje for meg, og ikkje fekk eg sjans til å bli lei heller.

    Eg er av dei som elskar å gå gravid! Eg storkoser meg, sjølv om Henrik nok vil sei at eg stort sett klaga, hehe.. Men eg elsker å kjenna babyen leva og vokse i magen, og eg elsker korleis kroppen min klarar å romma dette livet. Eg synes det er så fantastisk og fascinerande! Det gjer meg lite å legga på meg, for eg føler meg berre ekstra kvinneleg og fresh!

    Ventetida synes eg er så spesiell.. Å lura på kven som kjem, kven babyen blir lik på, og kjensla når ein får babyen på brystet for fyrste gong. Dette gjekk tapt denne gong.. og på ein måte er det ein liten sorg, sjølv om eg er så glad for at alt gjekk så bra når me fyrst fekk ein prematur baby.

    Sjølv om me har 4 fine og friske born synes eg det er trist at eg ikkje skal gå gravid att. For det fyrste er det ikkje aktuelt, og for det andre trur eg ikkje kroppen min hadde klart det. Ikkje berre har eg kjørt den gjennom 15 år med sjukdom, men eg har også operert livmorshalsen 4 gonger..

    Så,føremålet med dette innlegget var ikkje berre å klaga meg litt, men å oppfordra alle jenter til å vera snill med kroppen sin. Gi den den næringa og omsorgen den treng, samt ta celleprøver hyppig! Plutselig er det du som er i same situasjon fordi kroppen din er utslitt, og det er ikkje å anbefale. Vær glad i deg sjølv og respekter kroppen din.

    -Jea

  • Publisert: 14.08.2017, 14:54
  • Kategori: Blogg
  • 2 kommentarer
  • hits